Den Haag, 25 mei 2014.

Bijbellezing: Nehemia 9:1-3

Broeders en zusters die de Here Jezus liefheeft, Heeft iemand hier "The Great Wall" oftewel de Grote Muur in China ooit bezocht? Laten we eens naar enkele foto's kijken. Deze muur werd gebouwd als bescherming tegen de woeste Mongoolse bende. Deze muur is 2400 km lang , 4-13 m dik en 7-16 m hoog. Voor de vijand is de Grote Muur dus te hoog om te klimmen, te dik om af te breken en te ver om eromheen te lopen.

Er is echter een interessant feit. In de eerste 100 jaar van het bestaan van de Grote Muur bleek dat de Chinezen 3 keer succesvol te zijn aangevallen. De vijand was erin geslaagd om binnen te geraken. Niet omdat ze de Grote Muur konden laten instorten, maar omdat het hen iedere keer lukten om de bewakers bij de ingang van de Grote Muur om te kopen. De overheid spendeerde te veel geld voor de bouw van de muur en te weinig geld voor de vorming van het karakter van de bewakers.

Broeders en zusters, voor de opbouw van een natie is ontwikkeling en inrichting van gebouwen en infrastructuur alleen niet voldoende. Het belangrijkste is vooral de “karakterontwikkeling” van het volk. Zo is het ook met ons bestaan als een kerk van God. Wat belangrijk is, is niet de bouw van de kerkgebouwen, maar de ontwikkeling van de gemeente. Groeien de leden van Zijn gemeente in hun geloof? Worden ze in toenemende mate meer volwassen in hun geloof? Lijken hun karakters steeds meer op het karakter van Christus?

We zien in onze Bijbellezing dat dit ook door Nehemia wordt gerealiseerd. Hij leidde de wederopbouw van de natie Israël. Na voltooiing van de herbouw van de muren van Jeruzalem (Neh 6), Nehemia zette de opbouw voort met de ontwikkeling of vernieuwing van het volk van Israël.

Laten we dit proces van de ontwikkeling of vernieuwing van Israël volgen. In de verzen 1-3 staat, " ... kwamen de Israëlieten weer bijeen. Ze vastten en waren gehuld in boetekleren, met stof op hun hoofd. " " ... gingen apart staan van de vreemdelingen, en zij beleden schuld voor hun zonden en voor de wandaden van hun voorouders. " Zo stonden ze daar, en gedurende een vierde deel van de dag werd er voorgelezen uit het boek van de wet van de HEER, hun God, en nog eens een vierde deel van de dag beleden ze schuld en bogen ze zich neer voor de HEER, hun God.

Hun belijdenis was dus een reactie op de vermaning die ze van Gods Woord hoorden. In hun harten waren zij niet verhard, maar ze accepteerden werkelijk de waarheid van Gods Woord.

Het volk Israël in die tijd was bereid om te leren van hun voorouders, zoals in vers 16 staat, “Maar onze voorouders hebben zich misdragen; koppig als ze waren luisterden ze niet naar uw geboden.”. Zij waren niet koppig maar ze waren zich bewust van hun zonden en ze belijden deze aan God.
Broeders en zusters, in de praktijk was het niet eenvoudig om hun zonden of fouten te bekennen. Er zijn ten minste twee oorzaken hiervan:
1. Ze wilden niet hun zonden toegeven omdat ze koppig waren. Hoewel Gods Woord hen al berispt heeft weigerden ze om ernaar te luisteren en zich te bekeren.
2. Ze waren niet meer gevoelig en waren zich niet van bewust dat wat ze hebben gedaan fout was.

We kennen, en misschien ook zelf hebben ervaren dat er mensen zijn die altijd vinden dat ze “goed” zijn en het niet meer nodig vinden om hun zonden te belijden. Maar het tegenovergestelde, ze zien juist heel snel de fouten van een ander en geven een ander snel de schuld.

Daarom, zoals ook het volk van Israël in de dagen van Nehemia, moeten we luisteren naar de waarheid van Gods Woord. Waarom? Omdat we berispt moeten worden door het Woord van God, zodat we bewust worden van onze tekortkomingen en zwakheden, en wij onze zonde en schuld belijden voor God. Dit is het unieke karakter van het christendom! Als christenen realiseren we ons dat we zondaars zijn en een Verlosser nodig hebben in ons leven.

Broeders en zusters, in de praktijk is het niet eenvoudig om onze zonden met heel ons hart te belijden. Er zijn minstens 3 dingen die we vaak als schuldbekentenis beschouwen maar zijn eigenlijk geen goede bekentenis:
1. Het echt belijden van schuld is niet alleen een schuldgevoel tonen. Ieder normaal mens heeft wel eens schuldgevoel of spijt. Ik weet zeker dat de mensen die in de gevangenis zitten ook spijt hebben van hun daden. Maar het schuldgevoel en spijt betekenen niet het werkelijk schuld bekennen en berouw hebben. Dat is het verschil tussen het betreuren (to regret) en het zich berouw hebben (to repent).

Om dit beter uit te leggen, laat ons lezen uit 2 Corinthiërs 7:10: "Verdriet dat God geeft leidt tot inkeer die men nooit berouwt en tot redding; verdriet dat de wereld geeft leidt alleen maar tot de dood. "

Er zijn dus twee soorten van verdriet of berouw, dat wat afkomstig is van God en van de wereld. Verdriet of berouw die van God afkomstig is, maakt dat we berouw hebben voor onze fouten en brengt ons tot inkeer (repent).

Verdriet of spijt dat afkomstig is uit de wereld is het betreuren of gewoon spijt hebben. (regret). We zijn verdrietig en vinden het jammer dat we niet in geslaagd zijn om het examen te halen. Wij betreuren het omdat we nog niet in geslaagd zijn in het behagen van onze ouders. We vinden het spijtig dat andere mensen onze zwakheden kennen.

De reactie op verdriet of wroeging die afkomstig is van de wereld is gericht op onszelf; we moeten weer beter worden, we moeten harder werken, enzovoorts. Als we dit niet bereiken dan zullen we de stress en wanhoop voelen. We voelen ons machteloos en beschaamd. Daardoor raken we depressief wat onze dood kan veroorzaken.

Daarentegen, verdriet en berouw die van God afkomstig is resulteert in bekering. Wat betekent het om zich te bekeren ? Dit wil zeggen, een verandering van innerlijke geest en hart en niet alleen het betreuren van de zonde of het verbeteren van gedrag alleen. In de oorspronkelijke taal is bekering Metanoeo. Meta is een prefix, wat betekent de beweging of verandering. Noeo betekent gedachten, percepties, voorkeuren en doelen . De fundamentele betekenis van bekering is dus een verandering ondergaan van gedachten, percepties, voorkeuren en doelen.

Broeders en zusters, het juiste voorbeeld om dit verschil te verklaren is wat er met Judas en Petrus, de discipelen van Jezus, zijn gebeurd. Judas verkocht Jezus en had spijt voor zijn daden, maar hij bekeerde zich niet en keerde niet terug naar Hem. Hij probeerde zijn wroeging te overwinnen op zijn eigen manier, door zichzelf van het leven te beroven door ophanging.
Petrus heeft ook fout gedaan; hij heeft Jezus tot 3 keer toe verloochend. Maar hij had berouw en kwam tot inkeer. Hij keerde terug naar Jezus. Dus nogmaals, het ons schuldig voelen betekent niet dat we onze schulden belijden en ons bekeren.

2. Bij het schuld bekennen gaat het niet alleen om het toegeven dat we fouten hebben gemaakt. Mijn zoon zegt direct "sorry, mam" als hij berispt wordt door zijn moeder. Maar daarna doet hij weer hetzelfde en wordt dus opnieuw berispt door mijn vrouw. “Sorry” zeggen is niet genoeg, want wat verwacht wordt is een verandering, het niet meer hetzelfde weer doen.

Broeders en zusters , zonder dat we weten pleiten we vaak te snel schuldig of zondig aan God. Maar we maken ook snel opnieuw dezelfde fout. Omdat we dit vaak doen, gaan we ervan uit dat het vergevende genade van God een goedkoop geschenk is (cheap grace). Dat wil zeggen, laten we maar schuld bekennen, dan worden onze zonden zeker vergeven. Maar God verwacht van ons niet alleen een schuldbelijdenis die gemakkelijk uit onze mond komt, maar we moeten er in alle ernst ook naar streven om niet opnieuw hetzelfde te doen of in herhaling te komen.

3. De ware bekentenis richt zicht niet alleen op gedragsverandering, maar op een verandering van hart. We weten dat de zonde altijd tegen de wil is van God. Als we koppig blijven en niet willen veranderen, als we doorgaan met tegen Zijn wil in te gaan, zullen we nooit rust en vrede in onze harten voelen. Als we in "vrede" leven met Christus en de genade van God hebben ervaren zal er vrede en rust in onze harten zijn.

Broeders en zusters die de Here Jezus liefheeft, Laten we teruggaan naar Nehemia. We zien dat wat Nehemia deed voor het volk Israël was vergelijkbaar met wat de Here Jezus voor ons deed. Nehemia kwam naar Jeruzalem om de Israëlieten te redden die in ballingschap waren. Hij herbouwde de muren en vernieuwde het geestelijk leven van het volk van Israël. Is dat niet wat de Here Jezus ook voor ons heeft gedaan?

Net als het volk van Israël zijn we in “ballingschap”, verbannen door de zonde. Gods relatie met de mens is door de zonde onderbroken. Maar de Here Jezus is in de wereld gekomen om ons en de wereld te redden. Jezus wil ons herstellen en nieuwe mensen van ons maken. Daarom is de eerste oproep of eis van de Here Jezus in Zijn bediening is de oproep tot bekering.

Broeders en zusters, als we nadenken over ons leven op dit moment, waar zijn we eigenlijk? Leven we in een strijd of staan we op een kruispunt? Zijn we aan het strijden in het dragen van een zware last? Worden onze harten vervuld met bitterheid en gekwetstheid? Voelen we ons moe, lusteloos en verveeld met de eentonigheid van het leven? Laten we tot de Heer komen in volledige overgave. Laat onze trots en arrogantie varen en laat God ons leven leiden. Let go and let God!

Om een "nieuwe mens" te worden die nog steeds wordt gevormd, is onze eerste stap tot God komen in nederigheid, schuld belijden en bekeren. Wij zijn slechts weerloze mensen met beperkingen. Wij zijn net als het gras van het veld, vandaag zijn we er en morgen zijn we verwelkt. Door een beetje windvlaag worden we geknakt. Ons bestaan hier en nu is alleen door de zegen, de kracht en de genade van God.

Broeders en zusters, om deze overdenkingen af te sluiten nodig ik u uit om de oorsprong van het woord "nederigheid" door te nemen. In het Engels is het woord "humility"; dit komt van het Latijnse "humilis" en is afgeleid van het woord "humus" . We weten dat de "humus" is een laagje zwarte grond die zeer vruchtbaar is. Alle zaden zouden kunnen groeien als ze worden gestrooid in humus bodem. Nederigheid is daarom de belangrijkste basis. Nederige houding is een vorm van de bereidheid om onszelf over te geven om vruchtbare grond te worden, waar diverse soorten zegeningen voor dit leven gekweekt kunnen worden.

Broeders en zusters, we hopen dat door bekering en afhankelijkheid van God, onze aanwezigheid als humus bodem wordt, voortdurend vruchtbaar en de groei van onze medemens om ons heen ondersteunt.

Amen.