Lezing: Lucas 2:25-32
 
Geliefde broeders en zusters in de Heer Jezus, zonder dat wij het merken vliegt de tijd voorbij. Deze week beginnen wij aan de derde adventsweek. En over twee weken zullen wij samen kerstfeest vieren.
 
Er gaat een verhaal over een kerstviering met een unieke preek die veel mensen raakte. Het was uniek omdat de preek kort was en zonder veel woorden; belangrijk in de preek was niet de predikant maar de gemeenteleden. Dus, hoe ging het verhaal? De predikant begon zijn preek met gemeenteleden die hij van tevoren had voorbereid, uit te nodigen om naar voren te komen en getuigenis te geven over de veranderingen die zij in hun leven hadden ervaren: “Vroeger was ik een dronkaard en een gokker, maar nu niet meer. Vroeger was ik vaak angstig en maakte ik me voortdurend zorgen, maar nu kan ik me beter overgeven. Ik was vroeger vaak grof tegen vrouw en kinderen, maar nu behandel ik hen goed. Vroeger was ik iemand die snel boos en ongeduldig werd, maar nu kan ik me beter inhouden”. “Vroeger trok ik me niets aan van anderen maar nu zijn mijn ogen geopend en ben ik gevoeliger voor de behoeften van anderen. Vroeger hield ik van roddel en kletsen over andermans tekortkomingen”. “Vroeger vond ik het moeilijk om iemand die mij pijn had gedaan, te vergeven. De genade van God kan wel al vergeving schenken”, Enzovoorts.
 
Deze kerstpreek werd afgesloten met de woorden van de predikant: “Voor dit soort verandering is de Heer Jezus in de wereld gekomen.” Wow, natuurlijk verlangen wij allemaal dat dit soort veranderingen ook in ons leven kunnen gebeuren.
 
Broeders en zusters, de Heer Jezus kwam in de wereld als de pionier en voorganger van een nieuw leven. Een nieuw leven dat in het teken staat van verandering, een transformatie die duidelijk zichtbaar en voelbaar is. De verandering die hier wordt bedoeld is een complete verandering die betrekking heeft op onze houding, ons hart en ons denken. Deze verandering of transformatie moet eigenlijk ook zichtbaar zijn in ons leven als volgelingen van Christus. Er moet een positieve invloed uitgaan van het moment dat wij de Heer Jezus leren kennen en Hem volgen. De oude mens wordt nieuw in Christus. Van een dienaar van de zonde wordt hij een dienaar van God. Van een leven in duisternis begint nu een leven als kinderen van het Licht. Deze verandering is alleen mogelijk als resultaat van een persoonlijke ontmoeting met Christus. Gedoopt en lid van een kerk te zijn is niet voldoende om een volgeling van Jezus te worden. Wij moeten Christus persoonlijk kunnen ontmoeten. Deze ontmoeting met Christus zal onze ziens- en levenswijze veranderen. Onze levensoriëntatie verschuift van een gerichtheid op onszelf naar een gerichtheid op Christus. Deze verandering, en dit leven dat voortdurend op Christus is gericht, zullen wij consistent blijven uitstralen. Niet alleen op het moment dat wij gedoopt worden, of tijdens de kerstdagen.
 
Simeon, de hoofdpersoon in onze perikoop, geeft het voorbeeld en staat model voor hoe wij eigenlijk zouden moeten uitzien naar en een leven leiden gericht op Christus. In vers 25 wordt gezegd dat hij een rechtvaardig en vroom man was die uitzag naar de tijd dat God Israel vertroosting zou schenken. De Heilige Geest rustte op hem. Hij was een man die wist hoe je op de komst van de Messias moest wachten. Simeon wist wat hij zocht in dit leven en waar hij op wachtte. Hij wist wat prioriteit moest krijgen in zijn leven! Ook al moest hij wachten tot bijna het einde van zijn leven. Simeons wachten en zoeken bleek niet tevergeefs. Uiteindelijk had hij zijn ontmoeting met de Messias waar hij zo lang op had gewacht. De Messias die, zo was zijn overtuiging, licht en heil zou brengen, niet alleen in zijn leven maar voor alle volkeren. Het unieke in dit verhaal van Simeon is dat het moment waarop zijn wonder gebeurde, de achtste dag na de geboorte van de Heer Jezus was. Toen Jozef en Maria baby Jezus naar de heilige tempel brachten. Het was de dag om te offeren en de dag van besnijdenis. Maar voor Simeon was het een dag vol van vreugde, want hij ontmoette de Messias.
 
Wanneer wij vers 27 bestuderen, dan zien wij daar iets vreemds staan want er wordt gezegd: “Gedreven door de Geest kwam hij naar de tempel..”. Dit betekent duidelijk dat Simeon aanvankelijk niet van plan was om naar de heilige tempel te gaan, maar dat hij van gedachten was veranderd. Op dat moment wist Simeon dat hij al zijn andere beslommeringen voor die dag moest vergeten. In Simeons hart leefde een sterke drang en verlangen om naar de heilige tempel te gaan. Wij zien dat Simeon niet leefde volgens zijn eigen wil, maar voortdurend om de leiding van de Heilige Geest vroeg. Hij bleef voortdurend wachten op de Messias. Simeon hield zijn ogen wijd open en keek uit naar de komst van de Messias die hem zou redden. De Griekse taal, die rijk is aan uitdrukkingen, kent vele betekenissen voor het woord “zien”. Het kan het volgende betekenen: zoeken, omkijken, bekijken, bestuderen, observeren of zorgvuldig naar iemand uitkijken.
 
Van al deze betekenissen van het woord ‘zien’, is ‘prosdechomai’ het woord voor wat Simeon deed, namelijk ‘wachten op de komst van’ het meest geschikt. ‘Dechomai’ betekent ‘wachten op’. ‘Pros’ betekent voortdurend. Dus ‘prosdechomai’, wat Simeon deed, is VOORTDUREND WACHTEN OP. Het zijn woorden die wij vaak horen en ze lijken eenvoudig. Maar ze schetsen een onvoorstelbaar beeld. Dat Simeon wacht en niet eist, dat hij zelfs wacht tot bijna het einde van zijn leven. Hij blijft hoopvol wachten. Hij kijkt uit en houdt zijn ogen open. Hij strekt zijn handen uit en zoekt in de menigte naar het juiste gezicht, en hoop dat het gezicht dat hij zoekt vandaag zal verschijnen.
 
Uiteindelijk wordt Simeons wachten beloond (verzen 28-29). Simeon “nam het in zijn armen en loofde God met de woorden: ‘Nu laat u, Heer, uw dienaar in vrede heengaan, zoals u hebt beloofd”. Het moment dat hij Jezus’ gezicht aanschouwde,wist Simeon dat dit het antwoord was op zijn levensverwachting. Zodra hij het gezicht van de Messias aanschouwde, was er een uitzonderlijk gevoel van voldoening en vreugde. Simeon had gekregen waar hij op had gewacht.
 
Broeders en zuster, hoe zit het met ons? Deze week is de eerste adventsweek. Zijn wij net als Simeon; kijken we uit naar en vinden wij de ware betekenis van het kerstfeest? Laat ons nogmaals enkele punten overdenken binnen de context van het vinden van de ware betekenis van het kerstfeest.
 
De focus van de kerst is niet de viering of het programma ervan, ook niet de cadeaus of de gerechten, maar Jezus wiens geboorte wij op die dag vieren. Ik ben ooit uitgenodigd door een Gemeentelid voor de viering van de verjaardag van hun 4e kind. De viering was in een restaurant. Toen wij aankwamen waren er al veel mensen. Toen ik vroeg:”Waar is het jarige?”, bleek het kind buiten te spelen samen met de huishoudhulp. Grappig, de mensen vieren zijn verjaardag, maar hij is buiten. Zo is het ook wanneer wij kerst vieren zonder Jezus in ons hart. Kerst is slechts een gewone viering of gewoon feest, zonder effect op de problemen in het menselijk leven. Het is dan ook niet vreemd dat wanneer kerst voorbij is, ons geloofsleven weer slap en mat wordt.
 
Eenvoud. De eerste Kerst werd heel eenvoudig gevierd. Baby Jezus werd op een heel eenvoudige plek geboren, namelijk in een kleine kribbe in een stal. De viering was ook heel eenvoudig, alleen bijgewoond door Jozef, Maria, de herders en de wijzen. Wat een verschil met de kerstvieringen van nu, die meestal heel groots zijn, en veel geld kosten.
 
Nederigheid. Een nederig hart is nodig om baby Jezus te kunnen zien en ontmoeten. Wij zien hoe Jozef, Maria, de herders en de wijzen, met een nederig hart hun aangename verblijfplaats (‘comfort zone’) verlieten om zich door God te laten gebruiken voor de viering van het eerste kerstfeest.
 
In het hedendaagse Bethlehem is een grot in een kerk genaamd ‘Church of the Nativity’. Men gelooft dat het de oorspronkelijke grot is waarin Jezus werd geboren. Iets eraan symboliseert iets heel moois. De deur van de kerk is namelijk zo laag dat iedereen die er binnen wil gaan, zich moet bukken. Als symbool dat ieder mens nederig moet knielen indien hij of zij de baby Jezus wil benaderen.
 
Broeders en zusters, er resten nog enkele weken vóór de Kerst. Er is nog tijd om ons voor te bereiden voordat Kerst is aangebroken. Laat ons, net als Simeon, onze ogen wijd openen en met een nederig hart zijn komst verwelkomen, en zeggen: ‘Nu laat u, Heer, uw dienaar in vrede heengaan, zoals u hebt beloofd’.
 
AMEN.